หญิงสาวคนหนึ่งป่วยเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย ผ่าตัดมาแล้วถึง 7 ครั้งแพทย์ที่อเมริกาบอกว่า หมดทางรักษา ขนาดขอยามาทานหมอยังไม่ให้ บอกว่าไม่มีประโยชน์ และยังบอกอีกว่า ผู้ป่วยจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 1 เดือนเท่านั้น ...หลังจากที่เธอได้พบกับคุณครูไม่ใหญ่ ทำให้เธอเกิดความศรัทธาขึ้นมาอย่างแรงกล้า เธอตัดสินใจขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนบัว และได้พบกับองค์พระภายใน...เมื่อกลับไปหาแพทย์ที่อเมริกาอีกครั้ง ปรากฏว่า หมอตรวจไม่พบเซลล์มะเร็งเลย เหมือนกับว่าเธอไม่เคยเป็นมะเร็งมาก่อน...
ตั้งแต่ลูกเข้าวัดมา 24 ปี ลูกก็กวาดรางวัลครูดีเด่น และบุคคลดีเด่นหลายปีซ้อนทั้งในและต่างประเทศเจ้าค่ะ ทุกสิ่งดีๆที่ได้มาในชีวิต เป็นเพราะลูกได้น้อมนำคำสั่งสอนของคุณครูไม่ใหญ่และคุณครูไม่เล็กมาใส่เหนือเกล้า ฝึกฝนตนเองตามหลักความดีสากลเต็มที่ ทั้งทาน ศีล ภาวนา และทำหน้าที่กัลยาณมิตร จนชีวิตของลูกดีขึ้นในทุกๆด้านมาโดยตลอด
วันนี้เป็นวันอภิมหาปลื้มสุดขีดถึงขีดสุดเลยค่ะ เพราะทุกฝ่าย ทุกคน ทุกหน้าที่ ทุกภารกิจ ทั้งพระทั้งโยม ต่างปลื้มแสนปลื้ม ล้านปลื้ม พร้อมกับอยากจะตะโกนให้ลั่นจักรวาลว่า “ชิตังเม” ให้ได้ล้านครั้งค่ะ
เปรียบ..เสมือนดวงสุริยาที่ทอแสงให้ความสว่างในชีวิตแก่สรรพสัตว์ทั้งปวงโดยไม่เลือกที่รักผลักที่ชัง พระพุทธองค์เสด็จมาเพื่อประโยชน์สุขของมวล
เรื่องราวของทหารแห่งกองทัพธรรม...ผู้เปรียบประดุจช้างศึก ซึ่งแม้ในบางช่วงของชีวิตอาจเผลอใจไปบ้างเหมือนช้างศึกตกหล่ม แต่เมื่อได้ยินเสียงกลองรบก็ฮึกเหิมขึ้นจากหล่มได้ และเข้าสู่สมรภูมิอย่างองอาจ...มาร่วมกันศึกษาชีวิตของท่าน ในแบบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
เรื่องราวของยอดผู้นำบุญนักสร้างบารมี ที่สร้างบารมีจนวาระสุดท้ายของชีวิต เมื่อละโลกแล้ว ได้มาทำตามหลักวิชชา ได้มาเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ และกลับไปสู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ…และกับคำถาม …เหตุใด โดนโกงอยู่เป็นประจำ ทั้งๆที่ไม่เคยคิดโกงใคร …
เรื่องราวของนักสร้างบารมีรุ่นปี พ.ศ.2528 ...คุณพ่อของเธอเคยเป็นนักเลงสุรา แต่กลับใจบวชในช่วงบั้นปลายของชีวิต ชีวิตหลังความตายของท่านจะเป็นอย่างไร ...ลูกชายของเธอเคยบวชพระธรรมทายาท เคร่งครัดในธรรมวินัย แต่เมื่อลาสิกขาไปแล้ว กลับห่างวัดไป และไม่สนใจการสร้างบุญ เป็นเพราะสาเหตุใด และควรจะทำอย่างไร ...และอีกหลายปัญหา ที่มีคำตอบเพียงที่นี่ ที่เดียว...
วันนี้ผู้สื่อข่าวบุญสว่าง ขอโอกาสนำเรื่องราวอานุภาพคุณยาย ที่ผู้นำบุญพันธุ์ตะวันธรรมแห่งวัดพระธรรมกายโตเกียวได้ประสบด้วยตนเอง มาเล่าสู่กันฟังสัก 2 ท่านนะคะ
ตัวอย่างของความตระหนี่...หญิงคนหนึ่งมีอาชีพเป็นเจ้ามือหวยใต้ดิน แต่ก่อนเธอมีฐานะดี แต่เธอกลับไม่ดูแลพ่อแม่ ไม่สงเคราะห์ญาติพี่น้องแม้ว่าญาติเหล่านั้นจะอยู่ในสภาวะที่ยากลำบาก ต่อมา กิจการหวยของเธอทำให้เธอต้องหมดเนื้อหมดตัว กลายเป็นคนเคยรวย แม้วาระสุดท้ายของชีวิต ตายแล้ว ไม่มีแม้แต่โลงศพ ต้องใช้เสื่อห่อศพเพื่อนำไปเผา ชีวิตหลังความตายของเธอเป็นอย่างไร...ที่นี่...มีคำตอบ
